انرژی خورشیدی برای توسعه روستایی

با توجه به اینکه نیاز به انرژی برای کشورهای کمتر توسعه یافته بسیار سریعتر از کشورهایی است که قبلاً صنعتی شده اند، این چشم انداز در حال تغییرانرژی ، به طور قابل توجهی بر نحوه تامین انرژی در مناطق در حال توسعه تأثیر می گذارد. کشورهای صنعتی باید دست به پاک کردن اقدامات تولید انرژی خود بزنند و در عین حال کشورهای در حال توسعه را تشویق کنند که راه آنها را دنبال نکنند، بلکه مستقیماً به سمت فناوری های انرژی پاک جهش کنند.

با وجود سه دهه سرمایه گذاری عمده وچند جانبه  توسط کشورهای کمتر توسعه یافته  در پروژه های برق رسانی (اغلب با هزینه های هنگفت زیست محیطی و اجتماعی)، نزدیک به ۲ میلیارد نفر در مناطق در حال توسعه در سراسر جهان هنوز فاقد برق هستند. بیش از یک میلیارد نفر نیز به آب آشامیدنی سالم دسترسی ندارند. میلیون‌ها خانوار برای روشنایی، تنها به لامپ‌های نفت سفید وبرای رادیوها به باتری‌های یکبار مصرف، متکی هستند. برای اکثر این افراد، احتمال ضعیفی وجود دارد که برق را از منابع شبکه معمولی دریافت کنند. با این حال، حرکت رو به رشدی در تامین برق برای مناطق در حال توسعه با استفاده از منابع انرژی خورشیدی و بادی وجود دارد. هر دو فن آوری انرژی خورشیدی و بادی با استفاده از منابع انرژی تجدیدپذیر بومی و با ایجاد مشاغل و صنایع بلند مدت محلی میتوانند استقلال انرژی و توسعه پایدار را ارائه دهند.

هزینه انتقال برق شهری از طریق خطوط انتقال و توزیع به روستاهای بدون برق بسیار زیاد است. این تا حد زیادی به دلیل بارهای الکتریکی کوچک خانگی و این واقعیت است که بسیاری از روستاها در فواصل اززیاد شبکه در زمین های سخت و دشوار موجود هستند. سیستم‌های انرژی خورشیدی و بادی مستقل می‌توانند انرژی مقرون به صرفه، سطوح متوسط برق برای روشنایی، ارتباطات، فن‌ها، یخچال‌ها، پمپاژ آب و غیره فراهم کنند. برخی از دولت‌ها و شرکت‌های ملی مانند برزیل،هند، آمریکای مرکزی، آفریقای جنوبی، مکزیک و جاهای دیگر، با استفاده از یک مدل کم‌هزینه از سیستم های PV و باد به عنوان یک ابزار توسعه یکپارچه برای برنامه ریزی برق رسانی به عنوان راه حل های متمرکز یا توزیع شده استفاده کرده اند.

نگاهی به انرژی خورشیدی در آمریکا

دو دهه پیش، فناوری PV نسبتا ناشناخته بود. جمهوری دومینیکن یکی از اولین مکان ها برای تحقیقات علمی در زمینه توسعه  برق رسانی PV روستایی بود. گروه غیرانتفاعی Enersol Associates در سال ۱۹۸۴ شروع به کار کرد و به مشاغل دومینیکن کمک فنی و آموزشی ارائه کرد. سازمان‌های غیرانتفاعی نیز برای توسعه بازار فناوری PV در روستا کار کردند. Enersol با استفاده از بودجه اولیه آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده (USAID) برای کمک به راه‌اندازی یک صندوق گردان که به کشاورزان روستایی وام‌های کم بهره برای خرید سیستم‌های PV کوچک ارائه میداد، شروع به همکاری نزدیک با سپاه صلح (سپاه صلح سازمانی دولتی متشکل از جوانان داوطلب امریکایی است که جان. اف. کندی، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، در مارس ۱۹۶۱ برای کمک به کشورهای جهان سوم تأسیس کرد. )کرد.

کار این سازمان غیردولتی (:nongovernment organization NGO) بعداً با تشکیل شرکت هایی مانند Soluz در جمهوری دومینیکن و هندوراس به شرکت های خصوصی تبدیل شد. به تدریج در سراسر جهان در حال توسعه، شرکت‌های کوچک خورشیدی شروع به شکل‌گیری کردند، زیرا تولیدکنندگان ماژول PV شروع به ایجاد شبکه‌های توزیع برای خدمات رسانی به مناطق دورافتاده و بدون برق کردند. بیش از ۵ میلیون سیستم PV خارج از شبکه در روستاها (شکل ۱.۱) نصب شد و در سطح جهانی گسترش یافت. هر سال مقدار کیلووات بیشتری از سیستم های PV متصل به شبکه نصب می شود. با این حال، از نظر عددی سیستم‌های کوچک خارج شبکه بیشتری سالانه نصب می‌شوند.